امضا؛ روایت شعرِ امید که آینده را امضا می‌کند

به گزارش خبرگزاری حوزه، شعر زیر تصویر شهری است که در بیست‌ودوم بهمن ۱۴۰۴، با خاطره‌ی زخم و امید، در کوچه‌هایش فردا را جست‌وجو می‌کند؛ نسلی خسته اما وفادار، با معنایی که از تاریخ تا امروز امضا شده است. متن این شعر تقدیم شما فرهیختگان می شود.

باز این شهرِ شلوغ عطرِ تماشا دارد
بیست و دویِ بهمن که تمنّا دارد

مردم از حافظه یِ زخم و امید آمده اند
گامِ هر کوچه هنوز نقطه یِ فردا دارد

نه فقط عکس و خبر نه هیاهوی بلند
رازِ ماندن دهه یِ فجر خودِ معنا دارد

برف و باران چو ببارد به زمین دلگرم است
چون که این خاطره با خونِ دلش پا دارد

نسل ما خسته ولی پایِ همان قولِ قدیم
شده درسی که به هر دفعه تقاضا دارد

چشمِ تاریخ به لبخندِ جوانان روشن
شهرِ ما در دلِ شب نورِ توّلی دارد

این روایت نه فقط در دلِ تقویم نشست
پایِ هر صفحه نویسید که امضا دارد

نام شعر: امضا

مسعود آزادبخت؛ به مناسبت بیست و دوم بهمن ماه ۱۴۰۴